6 Haziran 2010

Dünyanın En Tuhaf Mahluku

İnsana geçmişinde sevmediği birinden güzel olan ne kalabilir? 


Ben bana kalanı söyleyivereyim. Nazım Hikmet'ten bir şiir. Beni tanımlamak için araya sıkıştırdığı tanımlama cümlesinin Nazım Hikmet'in de bir şiiri olduğunu söylemişti. İlk söylediğinde okumamıştım şiiri. Bir şekilde karşıma çıkmıştı bir gün. 8 yıldan beri ara ara yokluyor beni, unutturmadı kendini sağolsun. Şiirden bahsediyorum. 


Her şey bir yana dünyanın en tuhaf mahluku sıfatını sadece çağrıştırdıkları için bir nebze kabul edebilirim. Ama içeriği apayrı bir şiirdir bu. Orda bir tek ben yokum, herkes ve her şey var. Heyhat en sevdiğim şiirler arasındadır. Sevmediğim bir insandan bana kalmış şeyi seviyor olmam tuhaflığı haklı çıkarıyor sanırım. Ama yok; ne şiirdeki akrebim, ne serçeyim, ne midye, ne de çoban...


Sorulunca söylüyorum:
Bir tuhafım sadece.


Dünyanın en tuhaf mahluku'nu Genco Erkal'dan dinlemeyi ayrıcalık kabul eder, beğenilerinize sunarım. Muhteşem!






Hiç yorum yok:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...